Accepteer cookies om deze inhoud in te laden.

Bo Bardi koos nadrukkelijk voor de ezel als werkgereedschap, de plek waar een schilderij ontstaat, in de vrije ruimte en niet aan de wand. Ze wilde dat schilderijen als werken op zich werden gezien. Bo Bardi zag het als haar taak om het kunstwerk te bevrijden van zijn aura en in een democratische ruimte te presenteren. Wat de inrichting zo indrukwekkend maakt is de niet-hiërarchische, welhaast militante herhaling van de ezels binnen een min of meer regelmatig grid. Bo Bardi zei dan ook dat ze een shock wilde veroorzaken, die tot nieuwsgierige en kritische reacties zou aanzetten. Het idee van de glazen ezels ontstond rond 1963 en kwam wellicht voort uit het feit dat het ontwerp van het gebouw was omgedraaid: het oorspronkelijke plan met een glazen plafond en dichte muren ontwikkelde zich uiteindelijk in een ontwerp met glazen muren en een massief plafond. Vroege schetsen tonen ook ontwerpen voor een ezel die meer dan één schilderij draagt, een idee dat later werd verworpen. Ondanks de indruk van verplaatsbaarheid en tijdelijkheid die met de glazen ezels wordt gewekt, zouden zij bijna dertig jaar lang dienstdoen, tot na het overlijden van Pietro Maria Bardi.

Bewerkte tekst uit de catalogus Art on Display 1949-1969

Accepteer cookies om deze inhoud in te laden.

Penelope Curtis, Dirk van den Heuvel
jo taillieu architecten
Goda Budvytyte
Calouste Gulbenkian Museum, Fondazione Musei Civici di Venezia
Calouste Gulbenkian Museum
LEVS architecten, WDJARCHITECTEN, Hubert-Jan Henket

Art on Display 1949-69 maakt deel uit van een serie tentoonstellingen die bestaan uit 1:1 modellen die zich richten op de specifieke kwaliteiten van het interieur als snijpunt van architectuur en design.