Accepteer cookies om deze inhoud in te laden.

Het meest karakteristiek voor Scarpa’s bijdragen aan musea was zijn gebruik van de schildersezel. Scarpa’s ezel is misschien niet innovatief, maar wel veelzeggend, zowel vanwege het perfect gedetailleerde ontwerp als door het specifieke gebruik ervan in de museografische opstelling. Door de plaatsing van de ezels loodrecht op het raam doet de scene denken aan het atelier van een kunstenaar. De aanwezigheid van één of twee schildersezels in een museum geeft de bezoeker het gevoel dat de kunstenaar aan het werk is, dat de collectie weer tot leven is gekomen en daardoor in een nieuw licht kan worden bekeken. De Antonello-kamer in het Museo Correr is een goed voorbeeld van de manier waarop Scarpa één werk een ruimte laat vullen. De lange, smalle vleugels van de Procuratie Nuove helpen hem optimaal gebruik te maken van het daglicht en van de opeenvolging van kleine, haast huiselijke zaaltjes.

Scarpa geeft de schilderijen – althans, sommige – inhoud en ruimtelijkheid. Als toeschouwers richten we ons automatisch op de werken die hij voor ons heeft uitgekozen, waardoor hij eerder functioneert als de ontwerper van een tentoonstelling die iets te vertellen heeft dan als ontwerper van een museum. We onthouden ook veel makkelijker het beeld van een zaal, of van een galerij, waar één of twee elementen afsteken tegen de achtergrond. Hoewel het normaal gesproken haast onmogelijk is om je in ruimtelijke zin te herinneren hoe een zaal vol schilderijen eruitzag, zorgt Scarpa voor verschillende afstanden, diep en ondiep, en creëert hij daarmee een beeld dat zich in ons geheugen nestelt. Hoewel Scarpa vooral bekend is van zijn opdrachten voor Italiaanse musea die de tand des tijds hebben doorstaan, waren moderne kunstenaars voor hem ook belangrijk. Hij was niet uitsluitend gehecht aan oudere kunst. Zo wordt Paul Klee vaak genoemd als belangrijke bron van inspiratie, zoals die dat ook was voor Mies van der Rohe en Van Eyck. Zijn samenwerking met de Biënnale van Venetië gaf hem door de jaren heen meermaals de mogelijkheid hedendaagse kunst een podium te bieden.

Bewerkte tekst uit de catalogus Art on Display 1949-69.

Penelope Curtis, Dirk van den Heuvel
jo taillieu architecten
Goda Budvytyte
Calouste Gulbenkian Museum, Fondazione Musei Civici di Venezia
Calouste Gulbenkian Museum
LEVS architecten, WDJARCHITECTEN, Hubert-Jan Henket

Art on Display 1949-69 maakt deel uit van een serie tentoonstellingen die bestaan uit 1:1 modellen die zich richten op de specifieke kwaliteiten van het interieur als snijpunt van architectuur en design.